De 4de pijler.
De 4de pijler is een verzamelnaam voor burgers en organisaties die zich inzetten voor ontwikkelingssamen- werking naast de traditionele ontwikkelingsactoren.
4de pijlerinitiatieven bestaan in feite al tientallen jaren. Denk maar aan de vele missiegroepen die al in de jaren ’50 ontstonden. Maar onderzoek toont dat er de laatste jaren een heropleving is van dit soort initiatieven.
4de pijlerinitiatieven zijn deels een antwoord op de oproep die traditionele ngo’s al jaren uitdragen om meer met het Zuiden bezig te zijn. Maar de huidige initiatieven pakken dit op een unieke manier aan en met een heel eigen dynamiek.
In deze geglobaliseerde wereld zijn we allemaal wereldburgers geworden. We reizen meer en komen meer in contact met het Zuiden. Bedrijven werken over de grenzen heen, studenten studeren in het buitenland, toeristen ontdekken nieuwe landen. De media brengen ook de hele wereld dichterbij en internet biedt ongekende nieuwe mogelijkheden om contacten over de grenzen heen uit te bouwen.
Maar de moderne burger vindt niet altijd zijn plaats bij de klassieke ontwikkelingsinstanties. Hij/zij wil niet alleen geld geven, maar ook zelf de handen uit de mouwen steken. Hij/zij gaat dan op zoek naar handelingsalternatieven waarbij hij/zij volgens eigen mogelijkheden en interesses en met meer autonomie kan bijdragen aan een betere wereld.
Bovendien kan je ook vaststellen dat steeds meer organisaties die, niet in de eerste plaats met ontwikkelingssamenwerking bezig zijn, ervoor kiezen om hun schouders te zetten onder een ‘eigen’ concreet project in het Zuiden. Denk maar aan scholen, bedrijven, middenveldorganisaties, migrantenorganisaties, vakbondsgroepen, ziekenhuizen of sportfederaties.
Je kan dus terecht beweren dat er een toenemende ‘vermaatschappelijking’ van de ontwikkelingssamenwerking aan de gang is.