“Vrijwilligers vormen de kern van Leffingeleuren”

Wanneer begint voor jullie het Leffingeleurengevoel?

Hans: “Voor mij begint dat eigenlijk vandaag al. Ik dacht er vanmorgen nog aan. We zijn nog een maand (bij het afnemen van dit interview, red) verwijderd van het festival, maar je voelt dat het eraan komt. Het staat voor de deur.”

Tats: “Ja, het komt er rap aan. Mij overvalt dat wanneer er weer vernieuwingen op de plank liggen. Soms gaat het over infrastructuur. Dan moet er een nieuw technisch team samengesteld worden. Elk jaar is er wel iets nieuws dat prioriteit krijgt. Dat triggert bij mij een sterk ‘laat maar komen’-gevoel.”

Hoe zijn jullie erin gerold?

Hans: “Bij mij was het van moeten (lacht). Neen neen, ik ben oorspronkelijk afkomstig uit Zevekote. Ik belandde op een warme zomerdag met een maat hier in café ’t Centrum in Leffinge. Daar zag ik Marina achter de tap staan en ik ben hier niet meer weggeraakt (knipoogt). Ik ben vrijwilliger sinds we ons definitief in Leffinge vestigden. Dat was in 1981. Ik ben verantwoordelijk voor de buitenbars en zorg dat de vrijwilligers die de bar bedienen alles hebben wat ze nodig hebben. Of ik spring bij als het echt te druk wordt. Ik help ook met de grotere opbouw.”

"De artiesten schrikken zich een bult als ze in zaal De Zwerver binnenkomen. Ze verwachten dat niet in zo'n klein dorp."

Tats: Ik kom als sinds 1993 (!) naar het festival. Ik raakte bevriend met enkele vrijwilligers en van ’t één kwam ’t ander. In 2015 deed ik mijn eerste ‘shiften’. Nu ben ik verantwoordelijk voor het onthaal van de bands. Wel een bijzondere taak, want die gasten komen vaak uit het buitenland en schrikken nogal als ze in zo’n klein dorp als Leffinge aankomen. We brengen onze artiestenruimte onder in de gemeenteschool. Hun kleedkamers zijn letterlijk klassen (lacht). Bands die in De Zwerver spelen, moeten we dan naar daar brengen en dan zijn ze enorm verrast dat we hier zo’n prachtige concertzaal hebben. Ze blijven ook niet in de backstage zitten. Van zodra ze volledig ‘ingecheckt’ zijn, trekken ze het dorp in om de sfeer op te snuiven.”

Zijn jullie ook vrijwilliger buiten het festival?

Tats: “Ja, ik zit ook in de raad van bestuur en ik denk dus mee over de verdere koers van de vzw.”

Hans: “Als ze me nodig hebben, moeten ze maar roepen. Mij vind je vaak bij clubconcerten achter de bar van De Zwerver.” 
Hoe belangrijk is de vrijwilligerswerking voor Leffingeleuren?

Tats: “Onze vrijwilligers zijn letterlijk de kern van onze werking. Het gaat veel verder dan helpende handen tijdens het festival. Rond 2015 en rond corona kenden we enkele moeilijke jaren. Toen is het idee ontstaan om van traditioneel tentenfestival om te schakelen naar dorpsfestival. We wilden zelf enkele foodtrucks uitbaten. Onder andere ‘Lenny Crevettes’, met zelfgemaakte garnaalkroketten. Ik zie de oudere vrijwilligers hier nog kilo’s garnalen pellen, terwijl we zelf ook de ‘pâte’ maakten voor de kroketten. We wilden kwaliteit geven en zonder hen ging dat niet mogelijk zijn. Je schept een reputatie en dat is alleen maar dankzij onze vrijwilligers gelukt.”

"Sinds de omvorming naar ontdekkingsfestival met volksfeest is Leffingeleuren nóg belangrijker geworden voor het dorp"

Hans: “Het is ook hard werken hoor. Zo’n festivalsite opbouwen is niet simpel. Gelukkig hebben we een vaste ploeg, die al jaren meehelpt. Iedereen heeft er zijn expertise en we vertrouwen elkaar blindelings. Daarom is het naast hard werken, ook echt de max om die week met elkaar te beleven. Weet je, we willen het ook elk jaar beter doen. Dat is volgens mij een positief teken.”

Hoe belangrijk is het festival voor het dorp zelf?

Hans: “Wat mij betreft is dat belang alleen maar gegroeid sinds het festival opnieuw onder de kerktoren plaatsvindt. Heel het dorp komt buiten. Het leuke is dat je geen ticket nodig hebt, om volop van de sfeer te genieten. Iedereen verzamelt aan één van de dranktentjes en je komt de ene Leffingenaar na de andere tegen.”

Wat typeert een goede Leffingeleurenvrijwilliger?

Tats: “Dat is een persoon die sociaal engagement wil opnemen. Je moet zin hebben om je in te zetten voor iets dat groter is dan jezelf.”

Hans: “Je moet weten waarvoor je het doet, het werk serieus aanpakken en niet profiteren. Je moet wakker blijven en je verantwoordelijkheid nemen.”

Tats: We geven ook veel in return. Inge, die vanuit de vzw de vrijwilligerwerking coördineert hamert er in briefings altijd op: ‘Doe het eerlijk’. We willen overleven en nog jaren doorgaan. Help je ons daarbij, dan krijg je er ook iets voor terug. We organiseren 3 vrijwilligersfeesten per jaar, meestal in combo met een optreden. Wie 2 van de 3 festivaldagen werkt, mag alle concerten bijwonen.

Moet je als vrijwilliger muziekliefhebber zijn?

Tats: “Da’s zeker geen vereiste, maar van nature zijn de meeste van onze vrijwilligers dat wel. We rekruteren heel vaak uit ons publiek. Een vriend neemt een vriend mee die al vrijwilliger is. Ik ben ook grote muziekfan. Kind van de nineties. Dus ik mag zeker zeggen dat de liefde voor muziek mijn vrijwilligersinzet voor Leffingeleuren versterkt.”

Hans: “Ik ben ook muziekliefhebber vanuit de paplepel en ik ben er ook zeker van dat heeft bijgedragen tot mijn engagement. Trouwens, al mijn kinderen zijn vrijwilliger. En mijn kleinkind is ook al ‘besmet’ (lacht).

Wat is jullie meest memorabele herinnering aan Leffingeleuren?

Tats: “Muzikaal was dat het concert van Kong in 1999. We keken naar een leeg podium met vier grote kisten. Bleek dat de muzikanten in die kisten zaten waar het publiek rond kon lopen. Dat was de max…”

Hans: “Ik gaf lang les en na Leffingeleuren moest ik op maandag weer vroeg op school zijn. Dat was niet altijd evident. Ik heb wel eens een collega moeten vragen om over te nemen omdat ik me niet goed voelde (lacht). Toen ik later ander werk had, wuifde ik maandagochtend vroeg de schoolbus uit terwijl we nog aan het pekken waren in het café.” (lacht)

Tats: “Amai, de zondag… Eigenlijk is de laatste festivalavond ieder jaar memorabel. Zeker voor de vrijwilligers. Iedereen zet zich het ganse weekend in en dan is de zondagnacht één groot samenkommoment. Wanneer het publiek stilletjesaan naar huis trekt, palmen de vrijwilligers het café in om het festival op een mooie manier samen af te sluiten.”

Waarom zou iemand vrijwilliger moeten worden bij Leffingeleuren?

Tats: “Om dat familiegevoel. Als je een sociaal beest bent en je wil je engageren voor een organisatie, dan is dit een mooie plek.”

Hans: “Je leert mensen kennen. En je leert ze ook op een andere manier kennen, omdat je samenwerkt. Dat schept een band.”